Hoe de 850 tot ons kwam.

Mijn zoon Yorn had een VW Kever. Samen geprobeerd om er iets van te maken maar omdat ik er totaal geen ervaring mee (en gevoel bij) had heb ik hem aangeraden iets Italiaans te gaan zoeken. Dus de Kever op Marktplaats gezet en al snel iemand gevonden die geinteresseerd was. Laat die nou toevallig een 850 in te ruilen hebben...... De zaak was in no-time rond en sindsdien zijn we de eigenaar van deze auto.

Gered van de sloop Gered van de sloop

Starten wilde hij niet en er waren wat problemen met de carrosserie maar ja, 't was wel een Fiat en voor iemand met Fiat historie zijn dat kleine problemen. Dachten we. Wat volgde was een project dat nu (begin 2013) al ruim 3 jaar loopt en waarvan het eind nog niet in zicht is. Onze doelstelling is om de auto beter te maken dan toen hij nieuw was. En het wordt een replica van de Abarth 850/150 van 1964 zodat de auto veilig in het hedendaagse verkeer mee kan. Dus: schijfremmen er onder en de motor redelijk kietelen.

Maar eerst strippen, carrosseriewerk, technisch werk en veel, heel veel spullen kopen. Voor straks alvast, als we ze nodig hebben. Maar voorlopig zijn we in februari 2013 hiermee bezig: De laatste restjes van de bodem zijn afgekrapt en de auto is in de epoxyprimer gespoten: 

Epoxy

Het hele project en nog veel meer over de Fiat 850 vind je op mijn Fiat 850 site

 

Die heb je toch niet echt gekocht!?

Toen mijn jaarkilometrage in 1999 ineens halveerde naar 20.000 werd de dikke diesel die luisterde naar de naam Thema ineens een (te) dure hobby. Hoogste tijd voor een kleiner en vooral goedkoper vervoermiddel.

De bedoeling was om een praktisch autootje te kopen met een eigen stijl en een Fiatlogo op de neus. Ik had een collega verteld dat een 126 me wel grappig leek, vooral omdat het contrast met de Thema bijna niet groter kon zijn. Groot was mijn verbazing toen ik een week later door diezelfde collega op een 126 werd geattendeerd, die door een andere collega te koop werd aangeboden. Een afspraak was snel gemaakt. De 126 in kwestie bleek een Bis uit 1988 te zijn die in 1992 vanuit België naar Nederland was gehaald. De Bis is watergekoeld en heeft net even wat meer vermogen om met het verkeer mee te komen, al is ‘meer vermogen’ met een paar pk extra erg betrekkelijk. Hij reed prima, nogal wiedes met een proefrit van amper 15 kilometer die alleen maar over landweggetjes ging. De koop was snel gesloten dus ja, “die heb ik echt gekocht”. Omdat ik toch nog wel regelmatig snelwegkilometers maakte, kwam ik al gauw achter het grote voor- en nadeel van de 126. Voordeel: hij was superzuinig. Met 85 achter een vrachtwagen reed ik op lange afstanden maar zo 1 op 24. Nadeel: hij was traag, mijn ritten over diezelfde snelweg duurden ongeveer twee keer zo lang als met de Lancia. Voor mij echter geen probleem, ik had immers jarenlang met een Renault 4 en een Eend gereden dus ik wist me prima aan te passen. Een jaar en meer dan 20.000km lang was de 126 een trouwe, zij het luidruchtige metgezel. In de vakantie reden we er zelfs mee naar Italië en de foto van de Bis voor de fabriekspoort in Maranello is nog steeds een gekoesterd plaatje.

Maar omdat ik toch wel iets meer (laad)ruimte kon gebruiken werd zijn plek ingenomen door een Panda en werd de 126 een hobby-auto. Jaren later kwam er een tweede 126 bij. Mijn eerste bod op een donorauto werd door de verkoper bijna hooghartig afgewezen. 

126 EvG05 126 EvG01 126 EvG02

Niemand was echter in de auto geïnteresseerd dus bood ik via het emailadres van mijn vriendin een paar weken later een veel lager bedrag. Dat werd geaccepteerd tot mijn verbazing, maar nog veel meer tot verbazing van mijn vriendin die van een vreemde te horen kreeg dat ze zijn auto had gekocht. En weer was daar de zin “die heb je toch niet echt gekocht!?”. Nee, ik niet... Na een paar jaar werd de GZ-XP-60 daadwerkelijk gestript, vooral omdat er inmiddels een derde 126 zat aan te komen. Cor van Rees had namelijk een net exemplaar aangeboden gekregen dat we samen gingen bekijken. (zie BM 116). “Heb je die echt gekocht?”. “Nee, dat heeft Cor gedaan.”

126 EvG04 126 EvG03 126 EvG06

Uiteindelijk belandde de LV-LS-10 ook bij mij en hij brengt me met mooi weer (als we dat een keer hebben) vrolijk ronkend naar mijn werk. Net zoals de ND-PT-25 dat 13 jaar geleden ook deed. Die ND-PT-25 is overigens onlangs overgedragen aan een enthousiaste jongedame die allerlei restauratieplannen voor het autootje heeft, maar daarover later wellicht meer.

Enrico van Grootel

De geschiedenis van mijn Coupé

In 1984 tipte mijn vader me dat een klant van hem zijn 124 Coupé wilde verkopen. Het ging om een eerste serie van 1968, donkerblauw met schuifdak en helemaal origineel. Volgens mijn vader was deze auto Nederland zelden of nooit uitgeweest en erg goed onderhouden.Of ik interesse had?

1710fx

Telefoonnummer gevraagd en afspraak gemaakt. Op audiëntie geweest bij de heer en mevrouw Spronck en nadat ze mijn vrouw en mij hadden goedgekeurd mochten we de auto kopen. ƒ 4500 wilden ze er voor hebben. Ik werkte in die tijd voor Shell in het Midden-Oosten en we stonden op het punt om na ons verlof weer terug te gaan. We hadden dus geen auto nodig maar deze was te mooi om te laten staan. De beslissing was snel genomen en het "koopcontract" werd gemaakt. Een paar dagen later mochten we de auto komen halen wat resulteerde in een emotioneel afscheid door mevrouw Spronck. En sinds die tijd is deze macchina van ons. De gehele geschiedenis heb ik ondertussen verzameld: oorspronkelijk koopcontract, factuur, servicekaart van eerste eigenaar, een leuke stapel folders en advertenties, een doos roadtests, allerlei foto's en tenslotte reservedelen. Je weet tenslotte nooit.

 

 

 

124coupesite

Alles wat ik sindsdien heb verzameld over alle modellen van de Fiat 124 Coupé, inclusief een paar heel verrassende uitvoeringen, vind je op mijn Fiat 124 Coupé site.

 

Hoe ik aan mijn Special kwam

Half november 2007 verscheen op het forum van de Fiatclub deze advertentie:

124 Special uit 1969 in de aanbieding.

Aanbieding

Al jaren staat mijn 124 Special werkeloos in een garage. Doodzonde natuurlijk. Ik heb me er nu eindelijk overheen gezet dat ik echt geen tijd meer voor het arme ding heb en dat ik hem dus kwijt moet. De auto is niet in goede conditie, niet meer van een geldige APK voorzien en waarschijnlijk erg stoffig, want staat al jaren stil in een garage en ik ben eerlijk gezegd al heel lang niet meer wezen kijken. Dit is dus een buitenkansje voor een knutselaar met tijd. Het gaat om een 124 Special uit 1969, geen import, maar met origineel kenteken uit 1969. Dubbele koplampen. Auto is  in de jaren 90 opnieuw gespoten (ivoorwit, komt redelijk overeen met de originele kleur). 45.000 km op de teller. Zuipt benzine met loodvervanger. Ik heb nog een extra bumper en een werkplaatsboek, plus een stapel oude bladen van de Fiat-club. 905 kg, 1438cc, 70pk (hoewel ik vermoed dat een deel van de paarden inmiddels is weggelopen). Oprechte en serieuze belangstelling? Bel mij tussen 18.00 en 19.00 uur

Een origineel Nederlandse Special met weinig kilometers en droog gestald, dat klonk interessant. Zo snel mogelijk geprobeerd om een afspraak te maken. De eigenaresse woonde in Amsterdam, de auto stond in Nijmegen, ik woon in Breda, dus zo eenvoudig was het niet. Iedere dag gekeken of er andere reacties waren maar er was complete radiostilte….. Het leek wel of niemand zin had in de auto. Begin december eindelijk contact, kwam er een bod en de principe-afspraak om de auto te kopen, maar wel met een beetje voorbehoud. Op 1 december kon ik op het forum melden dat de auto verkocht was:

Niet meer in de aanbieding! Anneke was zo aardig de 124 Special vandaag aan mij te verkopen. Weer een blijde rijder er bij (mijn jongste zoon) en een leuk project voor de winter.

Een week later had ik een bus en een auto-ambulance geregeld want er waren ondertussen nogal wat belangstellenden die de ontdekking van het jaar mee wilden maken. Onderweg natuurlijk al flink fantaseren over wat we zouden aantreffen. De foto leek veel te beloven maar wanneer was de foto gemaakt en wat was er ondertussen met de auto gebeurd? In Nijmegen bleek de auto op een groot garageterrein te staan met goed onderhouden boxen. Dat was al positief. Toen Anneke, de eigenaresse, ons de historie van de auto vertelde bleek dat ze de auto vanaf de eerste registratie kende.
Origineel aangeschaft door de moeder van een vriendinnetje, op aanraden van haar vriend. Die zag het wel zitten om met een sportieve auto te rijden. Na een aantal jaren werd de auto door Anneke en haar partner gekocht en er was vervolgens veel aan gedaan. De werkzaamheden in het jaar voordat de auto in stalling ging waren ruim hoger dan wat ik er voor betaald heb. Na het sociale deel werd het tijd voor het officiële: de garagebox moest open en er moest een beslissing worden genomen. Dit is wat we aantroffen.

124 Special in de garage

De accu had nog lading (op de foto zie je misschien het interieurlampje nog branden) en de motor wilde wel starten maar aanslaan ging niet meer. Even helpen met het naar buiten rollen en de startkabels er op. Binnen de kortste keren liep de auto, ook zonder choke en op eigen kracht reed de oude dame de auto-ambulance op, hoewel het laatste stukje wel hulp nodig was vanwege een slippende koppeling.

 

 

 

 

 

124 Special op ambulance 124 Special op ambulance 124 Special Interieur

In de kofferruimte lag een verzameling oude documenten: rekeningen, handleidingen en een werkplaatshandboek. Ook nog zo’n mooie koffer met sleepkabel en gevarendriehoek. Het interieur was in nieuwstaat en dat is niet zo vreemd want er was maar net 45000 km mee gereden. De buitenkant was heel netjes, met wel stevige roest op de linker ‘A”-stijl en wat plekken rondom. Alle vloeistoffen stonden op peil en blok en op waren droog. Niets ernstigs dus. Na afronden van de betaling en belofte de vrijwaring meteen de volgende dag op te sturen reden we met een grijns op onze gezichten terug naar Breda. De volgende dag heb ik dit bericht op het forum gezet:

Net de auto opgehaald. Is een complete tijdcapsule. Alle onderhoudsgegevens van de originele 45003 km aanwezig, inclusief een stapel brandstofbonnetjes...... Interieur als nieuw. Motor gaat nog rond op de stroom die in de oude accu zit en ook de remmen zijn mooi vrij. Ik ben blij als een hond met 7 staarten!

De dagen daarna hebben we de auto geïnspecteerd en klaargemaakt voor APK. Voor alle zekerheid de carburateur een stuk zuiniger gezet en de remmen even goed gecontroleerd. De rest was in orde. APK was daarna zo geregeld en daarna konden we er mee de weg op. Hoe de auto verder was bleek al snel. Er moest een nieuwe koppeling in en er zat een bijgeluid ergens in de buurt van de achteras maar waar precies was niet te vinden. Nieuwe olie in motor, bak en differentieel en nieuwe remvloeistof in het systeem. Op de terugweg van deze werkzaamheden kon ik het niet laten deze foto te schieten:

124's met in totaal 2876cc Mijn twee 124’s bij elkaar!

Andere banden waren gezien de leeftijd van de auto ook niet verkeerd dus die hebben we gemonteerd op de stalen reservevelgen van mijn Coupé (want breder dan de standaard velgen). Meer was er niet direct aan nodig. De bedoeling was om in de maanden daarna de carrosserie op te knappen maar vanwege een ander project is dat nog steeds niet gebeurd. Dat begint nu echter wel nodig te worden want anders moet ik plaatwerk gaan vervangen. Rijden we er mee? Ja, maar niet zo heel vaak. De kilometerstand is ongeveer 50.000 dus per jaar iets meer dan 1000 km en dat gaat nog steeds zonder reparaties. Onderweg zien we regelmatig opgestoken duimen en alleen de veronderstelling van veel mensen dat het een Lada is dempt de feestvreugde soms. En die weggelopen paarden uit de advertentie? Die zijn gewoon aanwezig want de auto is erg kwiek. Er zijn er al die zich aardig hebben vergist bij een stoplichtsprintje.

Special + Fulvia

Op 2 april 2011 werd mijn vader gecremeerd en werd de Special gespot op de parkeerplaats van het crematorium. Daarna werd de foto geplaatst op de site van Autoweek. Bewijs dat de Special speciaal genoeg is om op te vallen tussen het moderne blik. Dat de Lancia Fulvia van mijn broer er naast stond kan geholpen hebben.

 

 

 

 

 

 

124 site van René Staal

Veel meer informatie over alle modellen en uitvoeringen van de Fiat 124, inclusief licentiebouw, vind je op mijn Fiat 124 site.

is een auto met hééél veel karakter!

Het zal begin jaren ‘80 zijn dat ik met familie op een camping in Italië sta en een 126 voorbij zie komen. Die is leuk!! De 500’tjes zag je zeer regelmatig, maar dit model zag er net wat eigenwijzer uit. Dat eigenwijze zou me jaren later nog stevig opbreken, maar gelukkig weet je niet alles van tevoren.

Ik ga in die tijd met de trein naar school, woon thuis en heb geen geld voor een auto. Als ik samen ga wonen heeft hij een auto, een Fiat 128 3P, dus de noodzaak om er zelf eentje te kopen is er niet. Later, als ik wel aan een auto toe ben, is het niet zo praktisch om een 126 te kopen, al komt die gedachte wel weer uit de sluimerstand. Nee, laat ik verstandig doen. Het wordt een oranje Polo, waar ik een aantal jaren in rondscheur. Na de verhuizing dichtbij het werk is de Polo niet meer echt noodzakelijk: er is immers nog een andere, echte auto. Bij toeval wordt er een rode (nou ja rode...) 126 gespot in een weiland in Bredevoort met een groot ‘te koop’-bord er op. Ik heb gebeld, kreeg te horen hoe oud hij was (22, dus bijna een oldtimer) en ook dat hij in best goede staat was. Op een vrijdagavond zijn we er naartoe gereden en wat bleek? Die man had achter z’n huis een grote schuur met 500’s en één 126. Die moest dus weg. Er is een rondje om gelopen, een eindje mee gereden en bij de koffie is de koop rondgekomen: we konden hem een week later ophalen.

 

Maar ja ... dan kom je thuis en dan staat daar een Polo je heel lief aan te kijken ... Ik heb ‘m echt met veel pijn in m’n hart verkocht en ben er niet bij geweest toen de jongen hem op kwam halen. Ondertussen was de 126 ook al opgehaald: het was druk onder de carport! De 126 naar Doetinchem rijden viel nog niet mee. De synchromesh van de tweede versnelling was weg, dus moest er met tussengas teruggeschakeld worden. Dat kan ik helemaal niet! We kregen trouwens ENORM veel reserve-onderdelen mee: de achterbank van de 126 lag vol plus de achterbank en kofferbak van de Audi 90 ook. Uiteindelijk heb ik ‘m thuis gekregen. Gewoon een kwestie van heel hard in de 3 de bochten door om te voorkomen dat je terug moet schakelen naar de 2, haha!

 

De eerste weken heb ik erg aan ‘m moeten wennen. Tussendoor werd hij technisch nagekeken en waar nodig hersteld / bijgewerkt / vernieuwd. In z’n algemeen was het een harde auto: alleen de randen van de achterspatborden begonnen krokant te worden. Plan was om er nieuwe randen in te zetten en te kijken waar nog meer werk zat. Hier en daar kleine plekjes en dat is lastig bijspuiten bij een min of meer niet egaal verkleurde rode auto. Tja ... dan maar helemaal spuiten ... maar dan wel in mijn kleur! De 126 heeft 2 weken in het bedrijf waar m’n vriend werkte gestaan en daar heeft hij ‘m samen met een collega uit elkaar gehaald, gerepareerd, overgespoten en weer in elkaar gezet. Tussentijds mocht ik niet komen kijken!

126 JD08  126 JD08 126 JD05
Hij heeft de kleur paars uitgezocht en na 2 weken was het dan zover op een vrijdagavond: de 126 zou thuiskomen! Met bonzend hart stond ik buiten en toen ik ‘m de straat in zag pruttelen schoot ik compleet vol: zooooooo mooi!!! Helemaal gelukkig!

De jaren erna werd hij te pas en te onpas meegenomen, er zijn 2 kampeerweekenden mee gevierd (echt alles namen we mee) en ik heb geen seconde nagedacht over stil te komen staan. Dat werd later wel anders...

126 JD07 126 JD06 

Een jaar of 7 geleden zag ik dat je aan de rechterkant achter het wielscherm naar buiten kon kijken. O jee, geen goed nieuws... Ik heb me een slag in de rondte geinformeerd naar iemand die ‘m aan zou willen pakken (de dorpels werden ook knapperiger), maar dat viel nog niet mee. Uiteindelijk heb ik iemand gevonden die ‘m van top tot teen opgeknapt heeft en hij is compleet overgespoten toen. Ik werd door deez’ en geen voor gek verklaard (zet ‘m in de tuin, stort ‘m vol beton en je hebt een prima bloembak), want het was best een kapitaal, maar ja ... nu weet je wat je hebt en wegdoen is geen optie.

 

Een aantal jaren later het volgende: als hij warm was en afsloeg verrekte hij het om weer aan te slaan. Na een minuut of vijf lukte dat weer en kon ik verder. Was nog te overzien, al heb ik op de meest vreemde plekken stilgestaan. Na een Barchettarit in augustus 2008, waar ik regelmatig de hele stoet ophield na een fotomomentje en hij niet meer wilde starten, reed ik na afloop met Enrico naar de pomp om te tanken voor ik naar huis zou gaan en toen maakte hij een heel vreemd geluid bij het starten. Oeps... In de stromende regen naar huis gereden en toen ik de A1 opdraaide klonk er een hele rare ‘klunk’ van achteren. Hart schoot me in de keel: ik was nog lang niet thuis!! Ik heb zeer nerveus af zitten tellen in de auto: A1, A30, A12, A18, thuis in de garage, pfff.... Ik heb 3 dagen spierpijn gehad van het vele krampachtige gasgeven. Later bleek dat de startmotor afgebroken was!! Ik heb er samen met de buurman een nieuwe ingezet. Het verhaal van het afgebroken gasgeefstangetje met alle gevolgen van na een Giro in 2007 is in BM 107 te lezen (zelf de benzinepomp vervangen is te lezen in BM 101). Al deze dingen deden m’n vertrouwen in de 126 geen goed. Het afslaan en niet meer willen starten werd nijpender tot ik, als ik ergens voor een stoplicht stond, al naar uitwijkmogelijkheden zat te kijken. Dat is geen autorijden!

Hij heeft zodoende een tijd ongebruikt in de garage gestaan, want ik was het vertrouwen kwijt.

126 JD04  126 JD01  126 JD03
Jacques en Enrico hebben Gerrit Nijhof ingeschakeld, Jacques heeft de 126 op een auto-ambulance naar Etten-Leur gebracht, Gerrit heeft er veel aan gesleuteld (nieuwe carburateur, nieuwe thermosstaat, nieuwe benzineleidingen, alles tot in de puntjes afstellen, enz) en na vele proefritjes kwam Jacques hem in mei terugbrengen. We zijn er meteen mee weggegaan om mij het goede gevoel weer terug te bezorgen. Ik heb in de weken erna een steeds groter rondje om de kerk gereden tot ik er in de zomer mee naar Deventer reed en mezelf er op betrapte dat ik volop zat te genieten van ‘m. Jaaa, het zat weer goed tussen ons! Dit is ondertussen 2 jaar terug alweer. Ik heb ‘m laten taxeren samen met de T1 van de buurman en ik hoop dat ik jaren voor niets de extra premie betaal.

 

Afgelopen april moest hij weer op voor de APK. In maart had ik ‘m na de winter weer aangeslingerd om ‘m mee te nemen naar de ALV in Duiven. Althans ... dat was de bedoeling. Hij wilde niet ... wat ik ook probeerde ... De vrijdagavond voor de ALV m’n buurman eens lief aangekeken: misschien schoot hem iets slims te binnen. Hij stapt de garage in, start de 126 en die slaat natuurlijk meteen aan. ‘Ik snap het probleem niet. Koffie dan maar?’ Aaaarghhh. Onderweg met het proefrondje merkte ik dat de knipperlichten het niet deden, maar de linkerkant knipperde er de volgende dag in Duiven lustig op los, pfff. Zelfreparerend vermogen...? De claxon deed het ook niet en zo zou hij de APK niet doorkomen. Ik heb heel ongelukkig onder de 126 gelegen om alles los te schroeven, door te meten, na te kijken en er uiteindelijk een andere claxon onder te hangen en toen deed hij het weer ... tot vorige week ... Het is een auto met heeeel veel karakter!

En toch ... ik wil hem niet missen. Compleet onthaast stap je er in, ruik je die oude auto lucht, of dat typische geurtje als je de verwarming aan doet: mmm. De verwarming, die zo raar onder de bank met een klepje opengezet moet worden. Dat klepje, dat het op een gegeven moment niet meer deed, zodat het niet te harden was van de hitte in de auto, in de zomer. Achterbank eruit, tunneltje open, niets vreemds te zien, alles doet het, tunneltje dicht, achterbank er weer in en alles doet het weer. Ik weiger er over na te denken.

Van alle kanten krijg ik te horen dat het dus een auto met karakter is. Iets minder karakter zou hem niet misstaan!

Jessica