Die heb je toch niet echt gekocht!?

Toen mijn jaarkilometrage in 1999 ineens halveerde naar 20.000 werd de dikke diesel die luisterde naar de naam Thema ineens een (te) dure hobby. Hoogste tijd voor een kleiner en vooral goedkoper vervoermiddel.

De bedoeling was om een praktisch autootje te kopen met een eigen stijl en een Fiatlogo op de neus. Ik had een collega verteld dat een 126 me wel grappig leek, vooral omdat het contrast met de Thema bijna niet groter kon zijn. Groot was mijn verbazing toen ik een week later door diezelfde collega op een 126 werd geattendeerd, die door een andere collega te koop werd aangeboden. Een afspraak was snel gemaakt. De 126 in kwestie bleek een Bis uit 1988 te zijn die in 1992 vanuit België naar Nederland was gehaald. De Bis is watergekoeld en heeft net even wat meer vermogen om met het verkeer mee te komen, al is ‘meer vermogen’ met een paar pk extra erg betrekkelijk. Hij reed prima, nogal wiedes met een proefrit van amper 15 kilometer die alleen maar over landweggetjes ging. De koop was snel gesloten dus ja, “die heb ik echt gekocht”. Omdat ik toch nog wel regelmatig snelwegkilometers maakte, kwam ik al gauw achter het grote voor- en nadeel van de 126. Voordeel: hij was superzuinig. Met 85 achter een vrachtwagen reed ik op lange afstanden maar zo 1 op 24. Nadeel: hij was traag, mijn ritten over diezelfde snelweg duurden ongeveer twee keer zo lang als met de Lancia. Voor mij echter geen probleem, ik had immers jarenlang met een Renault 4 en een Eend gereden dus ik wist me prima aan te passen. Een jaar en meer dan 20.000km lang was de 126 een trouwe, zij het luidruchtige metgezel. In de vakantie reden we er zelfs mee naar Italië en de foto van de Bis voor de fabriekspoort in Maranello is nog steeds een gekoesterd plaatje.

Maar omdat ik toch wel iets meer (laad)ruimte kon gebruiken werd zijn plek ingenomen door een Panda en werd de 126 een hobby-auto. Jaren later kwam er een tweede 126 bij. Mijn eerste bod op een donorauto werd door de verkoper bijna hooghartig afgewezen. 

126 EvG05 126 EvG01 126 EvG02

Niemand was echter in de auto geïnteresseerd dus bood ik via het emailadres van mijn vriendin een paar weken later een veel lager bedrag. Dat werd geaccepteerd tot mijn verbazing, maar nog veel meer tot verbazing van mijn vriendin die van een vreemde te horen kreeg dat ze zijn auto had gekocht. En weer was daar de zin “die heb je toch niet echt gekocht!?”. Nee, ik niet... Na een paar jaar werd de GZ-XP-60 daadwerkelijk gestript, vooral omdat er inmiddels een derde 126 zat aan te komen. Cor van Rees had namelijk een net exemplaar aangeboden gekregen dat we samen gingen bekijken. (zie BM 116). “Heb je die echt gekocht?”. “Nee, dat heeft Cor gedaan.”

126 EvG04 126 EvG03 126 EvG06

Uiteindelijk belandde de LV-LS-10 ook bij mij en hij brengt me met mooi weer (als we dat een keer hebben) vrolijk ronkend naar mijn werk. Net zoals de ND-PT-25 dat 13 jaar geleden ook deed. Die ND-PT-25 is overigens onlangs overgedragen aan een enthousiaste jongedame die allerlei restauratieplannen voor het autootje heeft, maar daarover later wellicht meer.

Enrico van Grootel